Messerschmitt Me 261: το δικινητήριο που σκόπευε σε παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας και αποστάσεως

Το Messerschmitt Me 261 ήταν ένα φιλόδοξο project που προηγήθηκε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και γεννήθηκε καθαρά για λόγους προπαγάνδας, αφού επρόκειτο να παρουσιαστεί ως ένα από τα τεχνολογικά θαύματα της ναζιστικής αεροπλοΐας που θα μετέφερε την ολυμπιακή φλόγα στην Ιαπωνία. Σκόπευε να διανύσει απόσταση 9.445 χλμ χωρίς ενδιάμεση στάση ανεφοδιασμού, καταρρίπτοντας έτσι κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Tα πάντα άλλαξαν με το ξέσπασμα του πολέμου, αφού οι αγώνες ακυρώθηκαν, ενώ το ίδιο το αεροπλάνο προορίζετο κατόπιν για μακράς εμβελείας αναγνωριστικό. Μόνο τρία κατασκευάστηκαν, τα V1, V2 και V3, ενώ κανένα από αυτά δεν έμεινε μετά τον πόλεμο.

Το Me 261 έμεινε γνωστό ως «Αδολφίνη». Αυτή ήταν η ανεπίσημη ονομασία που του δόθηκε προς τιμήν του Φύρερ. Η ιστορία του ξεκινάει το 1937 ως «Projekt P.1064». Βασίστηκε στο μικρότερο Bf 110, διατηρώντας το γενικό σχεδιασμό του, αλλά έφερε και κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που το καθιστούσαν ένα ταχύτατο αεροσκάφος.

Δομικά χαρακτηριστικά

Ήταν εξ’ολοκλήρου μεταλλικό χαμηλοπτέρυγο δικινητήριο που κατέληγε σε διπλό κάθετο ουραίο. Η άτρακτος ήταν μοκοκόμματη και μικρής διατομής. Το πλήρωμα ήταν πενταμελές. Στο κόκπιτ, οι θέσεις των πιλότων ήταν η μία δίπλα στην άλλη, ενώ από πίσω βρισκόταν αυτή του ασυρματιστού. Πίσω από το ύψος των πτερύγων υπήρξε ξεχωριστός θάλαμος για το μηχανικό πτήσης και τον πλοηγό. Διέθετε ακόμη χώρο για την ανάπαυση του πληρώματος, ο οποίος μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί είτε για αποθήκευση φορτίου είτε για θέσεις επιβατών. Ως εκ τούτου, οι κύριες δεξαμενές καυσίμων, χωρητικότητας, περίπου 17.000 λίτρων, μεταφέρθηκαν στις πτέρυγες, ειδικά σχεδιασμένες για αυτόν τον σκοπό, με μονή μπάρα στηρίξεως.

Το πρώτο πρωτότυπο, Me 261 V1

Για την τροφοδοσία του επιλέγησαν οι υδρόψυκτοι Daimler-Benz DB 601 που περιέστρεφαν τετράφυλλες έλικες μεταβλητού βήματος και διαμέτρου 4,6 μέτρων. Λειτουργώντας σε ζεύγη με κοινό κιβώτιο κινήσεως, μετατρέπονταν σε DB 606, αναπτύσσοντας 2.700 ίππους έκαστος κατά την απογείωση. Έτσι το αεροσκάφος διέθετε κατ’ουσίαν τέσσερις κινητήρες, εγκατεστημένους σε δύο ατρακτίδια (το συγκεκριμένο σύστημα είχε αναπτυχθεί για το στρατηγικό βομβαρδιστικό Heinkel He 177, το οποίο απεδείχθη προβληματικό, παρά τις 1.169 μονάδες που παρήχθησαν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο). Οι ψύκτες λαδιού βρίσκονταν κάτω από τα άκρα των κινητήρων. Οι κύριοι τροχοί του συμβατικού συστήματος προσγειώσεως ανασύρονταν στο πίσω μέρος των ατρακτιδίων των κινητήρων, ενώ ο ουραίος στην άτρακτο.

Me261 V2

Τα τρία πρωτότυπα

Οι φάσεις εργασιών έμειναν πίσω λόγω της χιτλερικής εισβολής στην Πολωνία, οπότε ανετράπησαν και τα σχέδια που απέβλεπαν σε νέο παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητος. Ως αποτέλεσμα, το πρώτο πρωτότυπο V1 ολοκληρώθηκε και πέταξε για πρώτη φορά στις 23 Δεκεμβρίου του 1941. Τώρα προτεραιότητα δόθηκε στην καθαρά στρατιωτική του χρήση ως αναγνωριστικού μεγάλης αυτονομίας πτήσεως με κύρια καθήκοντα την αναζήτηση εχθρικών πλοίων και ενημέρωση των υποβρυχίων του Kriegsmarine.

Κοντινό πλάνο του DB 601 στο Μe261 V2

Με αυτόν το στόχο πια συνεχίστηκε το project και την άνοιξη του 1942 το δεύτερο πρωτότυπο, το Me 261 V2, βρέθηκε στον αέρα με πιο ογκώδη άτρακτο και έναν πλήρως επανασχεδιασμένο θάλαμο πίσω από τις πτέρυγες. Το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράϊχ (RLM) ζήτησε και τοποθέτηση αμυντικών όπλων, ακόμη και αν αυτό απαιτούσε τη μείωση του όγκου της κεντρικής δεξαμενής καυσίμου. Επιπλέον, ένας μικρός χώρος για βόμβες ή κάμερα δημιουργήθηκε στο κάτω μέρος της ατράκτου. Κατά το 1942-43, και τα δύο πρωτότυπα υποβλήθηκαν σε ενδελεχή αξιολόγηση και εκτενείς δοκιμαστικές πτήσεις.

Μe261 V3

Το V3 ήταν το τελευταίο που κατασκευάστηκε. Διέθετε νέους κινητήρες DB 610A-1/B-1, οι οποίοι απέδιδαν ισχύ 3.100 ίππων σε ύψος 2.500 μέτρων. Πίσω από τις πτέρυγες προβλέφθηκε χώρος για δύο ακόμη μέλη του πληρώματος, αλλά αμυντικός οπλισμός δεν εγκαταστάθηκε. Στις 16 Απριλίου του 1943, το V3 διήνυσε 4.500 χιλιόμετρα εντός δέκα ωρών. Ωστόσο κατά την προσγείωση, ένας από τους άξονες μπλόκαρε λόγω προβλήματος του υδραυλικού συστήματος, με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές στη δομή του. Μετά τις απαραίτητες επισκευές, μεταφέρθηκε στο Oranienburg, στη μονάδα Αναγνώρισεων της Ανώτατης Διοίκησης της Πολεμικής Αεροπορίας (Aufklärungsgruppe der Oberbefehlshabers der Luftwaffe). Το αεροσκάφος ετέθη σε υπηρεσία, πραγματοποιώντας μυστικές πτήσεις εξαιρετικά μακράς εμβελείας προς Ανατολάς και Δυσμάς, επιστρατευόμενο λόγω ελλείψεως αντιστοίχων αναγνωριστικών. Ωστόσο, δε βγήκε ποτέ σε μαζική παραγωγή.

Από το εσωτερικό της ατράκτου

Κατάληξη

Είναι γνωστό πως το 1944, τα Me 261 V1 και V2 υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του αεροδρομίου Lechfeld από συμμαχικά αεροσκάφη, αλλά η τύχη του τρίτου πρωτοτύπου παραμένει άγνωστη. Ωστόσο, θεωρείται πως αποσυναρμολογήθηκε πριν το τέλος του πολέμου, λόγω των αυξανομένων αναγκών της ναζιστικής Γερμανίας για υλικά κατασκευής.

 

Διαστάσεις και τεχνικά χαρακτηριστικά του Me-261V-3

Πλήρωμα Επταμελές
Έκταση πτερύγων 26,87 μέτρα
Επιφάνεια πτερύγων 76 τετραγωνικά μέτρα
Μήκος 16,68 μέτρα
Ύψος 4,71 μέτρα
Επιδόσεις
Μέγιστη ταχύτητα σε επίπεδο θαλάσσης 490 χλμ/ώρα
Μέγιστη ταχύτητα σε ύψος 3.000 μέτρων 620 χλμ/ώρα
Ανώτατο υψόμετρο 8.260 μέτρα
Αυτονομία πτήσεως 11.025 χλμ

Most Popular