Τον Ιανουάριο του 1945, όλα φαίνονταν χαμένα για τη Γερμανία αλλά στα μυαλά της ηγεσίας της παρέμεναν ακόμη φαντασιώσεις “νίκης”. Ήδη από τα τέλη του προηγούμενου έτους, το υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (Reichsluftfahrtministerium – RLM) έθετε μια σειρά προγραμμάτων νέων μαχητικών σε ανάπτυξη, για να αντιμετωπίσει τα κύματα συμμαχικών βομβαρδιστικών που σάρωναν τη χώρα. Στο μυαλό των Ναζί υπήρχαν ακόμη ελπίδες για μαγικά όπλα που “θα εκκαθάριζαν τους ουρανούς του Ράιχ” και θα προετοίμαζαν το έδαφος για τη μεγάλη αντεπίθεση…
Έτσι, ενώ τον Δεκέμβριο του 1944 το RLM ενέκρινε το σχέδιο της πρώτης αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας, με το σχέδιο Ho 229 των αδερφών Horten (Reimar και Walter), το οποίο ανέθεσε στην αεροπορική βιομηχανία Gothaer Waggonfabrik για άμεση παραγωγή, ο αρχισχεδιαστής της, Dr. Rudolf Göthert διαφώνησε. Το Horten Ho 229 ήταν όντως ένα κομψό σκάφος με δύο αεριοστρόβιλους Junkers Jumo 004, ικανό για αναχαιτίσεις και ελαφρούς βομβαρδισμούς, με εμβέλεια 1.900 χλμ. ωστόσο ο Göthert εντόπισε πολλά λάθη στο σχεδιασμό, που οδήγησαν σε μεγάλες αλλαγές στην παραγωγή του πρωτοτύπου. Το σημαντικότερο όμως ήταν πως ο ίδιος πίστευε πως το αεροσκάφος θα ήταν ανεπαρκές και παρωχημένο πριν βγει σε μαζική παραγωγή.
Έτσι Ο Göthert παράλληλα με το επανασχεδιασμένο 229 (πλέον ως Gotha Go 229), άρχισε να δουλεύει σε δική του πρόταση για βαρύ μαχητικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου, βασισμένου επίσης στην ιδέα της αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας.
Το νέο σχέδιο αποκαλείτο Ρ.60, με δελτοειδή πτέρυγα επιφάνειας 46,8 τετραγωνικών μέτρων, μήκους 8,82 μέτρων και ύψους 3,5 κατασκευασμένη από ξύλο κοντρα-πλακέ, με σκελετό από χαλυβδοσωλήνες. Το κάθετο σταθερό είχε εξαλειφθεί, όπως και στο Horton 229, αλλά τα ακροπτερύγια είχαν μικρά πηδάλια που διασφάλιζαν την σταθερότητα.
Οι κινητήρες παρέμεναν δύο αλλά τοποθετούνταν σε ατρακτίδια, άνω και κάτω της πτέρυγας, που θα διευκόλυναν την ψύξη τους, αλλά και την πρόσβαση των τεχνικών κατά τη συντήρηση ή αντικατάσταση σε περιβάλλον προκεχωρημένων αεροδρομίων. Τα καύσιμα τοποθετούνταν σε κεντρική δεξαμενή στην άτρακτο και εντός των δύο τμημάτων της πτέρυγας. Με κινητήρες BMW 003 ή Heinkel Hirth HeS 011, το αεροσκάφος αναμενόταν πως θα πετύχαινε μεγίστη ταχύτητα 513 κόμβων ή πλεύσης 335 κόμβων. Ειδικά με τους νεώτερους κινητήρες Heinkel Hirth, ώσης 2.866 λιβρών, το Go P.60 θα μπορούσε να πετύχει ρυθμό ανόδου 3.240 ποδών/δευτερόλεπτο και οροφή πτήσης 42.000 ποδών ξεπερνώντας σε ταχύτητα οποιοδήποτε συμμαχικό καταδιωκτικό και εξαλείφοντας την ανάγκη για πολυβολητή ή άλλη αυτοπροστασία.
Με κριτήριο την πτήση σε μεγάλα ύψη, το πιλοτήριο ήταν συμπιεσμένο και οι δύο χειριστές (κυβερνήτης και παρατηρητής) θα βρίσκονταν σε πρηνή θέση (ξαπλωμένοι) στο πρόσθιο μέρος της ατράκτου σε διάταξη side-by-side. Ο σχεδιαστής προέβλεπε ότι ο χώρος του πιλοτηρίου θα ήταν θωρακισμένος για προστασία από πυρά πολυβόλων, προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωση των χειριστών μια και η εγκατάλειψη σε περίπτωση ανάγκης ήταν δύσκολη ως αδύνατη λόγω της θέσης τους.
Ο οπλισμός του Ρ-60 θα διέφερε ανάλογα το ρόλο του:
- Ως αναχαιτιστικό μεγάλων υψών (Höhenjäger), θα είχε τέσσερα πυροβόλα, Rheinmetall-Borsig MK 108 (ΜΚ: Maschinenkanonen), ανά δύο εκατέρωθεν της ατράκτου.
- Ως βαρύ μαχητικό (Zerstörer) θα είχε δύο πυροβόλα MK 103, ενώ πρόβλεψη υπήρχε και για την τοποθέτηση πυροβόλων, κάθετα προς την άτρακτο για βολές άνωθεν, κατά τη μέθοδο “Schräge Musik”, ώστε να πλήττουν τα συμμαχικά βομβαρδιστικά πετώντας από κάτω τους. (Η μέθοδος αυτή είχε ήδη καταστεί παρωχημένη από τα μέσα του 1944 με την μαζική συμμετοχή αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-17 και Β-24 που διέθεταν κοιλιακούς πύργους πολυβόλων καλύπτοντας το κενό που είχαν τα βρετανικά βομβαρδιστικά).
- Ως στρατηγικό αεροσκάφος αναγνώρισης (Aufklärer) θα εξοπλιζόταν με δύο κάμερες RB 50/18.
Οι σχεδιαστές τοποθέτησαν ακόμα υποδοχές για μία βόμβα των 1.100 λιβρών κάτω από την άτρακτο για την περίπτωση που η Luftwaffe ήθελε να χρησιμοποιήσει το αεροσκάφος σε ρόλο κρούσης.
Το σχέδιο του Dr. Göthert σκόπευε σαφώς να “τορπιλίσει” το ξένο προς την Gotha σχέδιο των Horten, παρουσιάζοντας ένα σαφώς ανώτερο σχεδιαστικά και με μεγαλύτερες προοπτικές αεροσκάφος εναέριας κυριαρχίας που θα αναλάμβανε ρόλους αναχαιτιστικού, κυνηγού βομβαρδιστικών, αναγνώρισης και ελαφρού βομβαρδισμού.
Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη. Παρά τα μεγαλεπίβολα σχέδια για γερμανικά αεριωθούμενα μαχητικά, ο Κόκκινος Στρατός εξαπέλυσε τον Ιανουάριο την μεγάλη του εφόρμηση στη γραμμή Βιστούλα-Όντερ, διασχίζοντας την Πολωνία και την Ουγγαρία και μπαίνοντας σε γερμανικό έδαφος. Στη Δύση, οι δυνάμεις των Συμμάχων έφταναν στο Ρήνο ενώ στη Γιάλτα οι “τρεις μεγάλοι”, Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ, Στάλιν, χώριζαν ήδη τη Γερμανία σε ζώνες κατοχής θεωρώντας την ήττα δεδομένη.
Την 1η Μαρτίου 1945, η ομάδα της Gotha παρουσίασε το σχέδιο του Go P.60 συναντώντας την ψυχρότητα των υπευθύνων. Με το -λογικό- επιχείρημα ότι προτεραιότητα ήταν να σταματήσουν τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, το RLM παρήγγειλε στην Gotha την κατασκευή 20 Horten Ho 229, αδιαφορώντας για το P.60. Η ομάδα όμως δεν το έβαλε κάτω. Σε ελάχιστο χρόνο παρουσίασε την έκδοση P.60B με σημαντικές απλουστεύσεις σε σχεδίαση και κατασκευή για ταχεία παραγωγή με ελάχιστους πόρους. Ενώ πρότεινε και το Ρ.60C ως νυχτερινό καταδιωκτικό με ραντάρ FuG-240 ‘Berlin’. 
Προετοίμασε μάλιστα και σχέδια για το P.60Α αλλά με πυραυλοκινητήρα Walter HWK 508B, όπως και έκδοση με επανασχεδίαση των κινητήρων, τοποθετημένων σε ειδικό χώρο κάτω από την πτέρυγα, για να κάνει δυνατή τη χρήση εκτινασσόμενου καθίσματος από τους χειριστές.
Το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη έφερε και το τέλος των ψευδαισθήσεων και το σχέδιο του Dr. Rudolf Göthert δεν πέταξε ποτέ. Πολλά χρόνια αργότερα, ένα πρόπλασμα του P.60A κατασκευάστηκε και εκτίθεται στο Μουσείο Αεροπορίας (Luftfahrttechnisches Museum) στο Rechlin, 100 χλμ. από το Βερολίνο, που οι φίλοι της αεροπορίας αξίζει να επισκεφθούν.
