Τον Ιανουάριο του 1945, όλα φαίνονταν χαμένα για τη Γερμανία εκτός από την φιλοδοξία, που ξεχείλιζε τουλάχιστον στα μυαλά της ηγεσίας της. Ήδη από τα τέλη του προηγούμενου έτους, το υπουργείο αεροπορίας του Ράιχ (Reichsluftfahrtministerium – RLM) έθετε μια σειρά προγραμμάτων σε ανάπτυξη για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα καθημερινά και ολονύχτια κύματα συμμαχικών βομβαρδιστικών στη μορφή καινοτόμων νέων αεροσκαφών που θα “εκκαθάριζαν τους ουρανούς του Ράιχ” και θα προετοίμαζαν το έδαφος για τη μεγάλη αντεπίθεση και την “τελική νίκη”.
Έτσι, ενώ τον Δεκέμβριο του 1944 το RLM ενέκρινε το σχέδιο της πρώτης αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας στο σχέδιο Ho 229 των αδερφών Horten (Reimar και Walter Horten) που παρέδωσε στην αεροπορική βιομηχανία Gothaer Waggonfabrik για άμεση παραγωγή, ο αρχισχεδιαστής Dr. Rudolf Göthert διαφώνησε προτείνοντας το δικό του σχέδιο. Το σχέδιο του Horten Ho 229 ήταν όντως ένα κομψό, αεροδυναμικό σχέδιο μιας ιπτάμενης πτέρυγας με δύο κινητήρες αεριοστροβίλων Junkers Jumo 004 ικανό για αναχαιτίσεις και ελαφρούς βομβαρδισμούς ακτίνας 1.900 χλμ. ωστόσο ο Göthert εντόπισε πολλά λάθη στο σχεδιασμό του που οδήγησαν σε μεγάλες αλλαγές στην παραγωγή του πρωτοτύπου. 
Σημαντικότερο όμως ήταν το όραμα του ίδιου του νέου αεροσκάφους που κατά τον σχεδιαστή θα καθιστούσε το αεροσκάφος ανεπαρκές και παρωχημένο πολύ πριν βγει σε μαζική παραγωγή. Ο ρυθμός του πολέμου είχε περάσει σε νέες ταχύτητες και η προσέγγιση των Συμμάχων στην καρδιά της Γερμανίας δεν άφηνε περιθώρια για μέσες λύσεις. Ο Göthert παρουσίασε στα μέσα Ιανουαρίου, παράλληλα με το επανασχεδιασμένο .229 (πλέον ως Gotha Go 229) και μια δική του πρόταση για βαρύ μαχητικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου βασισμένου επίσης στην ιδέα της αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας. Το νέο σχέδιο αποκαλείτο Ρ.60 και ήταν μια δελτοειδής πτέρυγα έκτασης 46,8 τετραγωνικών μέτρων, μήκους 8,82 μέτρων και ύψους 3,5 μέτρων κατασκευασμένη από ξύλο κοντρα-πλακέ που κάλυπταν έναν σκελετό από χαλυβδοσωλήνες. Το κάθετο σταθερό είχε εξαλειφθεί, όπως και στο Horton 229, αλλά τα ακροπτερύγια είχαν μικρά πηδάλια που απέτρεπαν την αυτοπεριστροφή.
Οι κινητήρες παρέμεναν δύο αλλά τοποθετούνταν σε ατρακτίδια, που θα διευκόλυναν την ψύξη τους χωρίς να μεταφέρουν την υψηλή θερμοκρασία στην άτρακτο αλλά και την πρόσβαση των τεχνικών κατά τη συντήρηση ή αντικατάσταση σε περιβάλλον προκεχωρημένων αεροδρομίων. Τα καύσιμα τοποθετούνταν σε μια κεντρική δεξαμενή στην άτρακτο και εντός των δύο τμημάτων της πτέρυγας. Με κινητήρες BMW 003 ή Heinkel Hirth HeS 011, το αεροσκάφος θα επετύγχανε ταχύτητες 513 κόμβων (μέγιστη) ή 335,4 κόμβων (διατηρούμενη). Ειδικά με τους νεώτερους κινητήρες Heinkel Hirth ώσης 2.866 λιβρών, το Go P.60 θα μπορούσε να πετύχει ρυθμό ανόδου 3.240 ποδών/δευτερόλεπτο και οροφή πτήσης 42.000 ποδών ξεπερνώντας σε ταχύτητα οποιοδήποτε συμμαχικό καταδιωκτικό και εξαλείφοντας την ανάγκη για πολυβολητή ή άλλη αυτοπροστασία. Με κριτήριο την πρόσβαση σε μεγάλα ύψη, το πιλοτήριο ήταν συμπιεσμένο και οι δύο χειριστές (κυβερνήτης και παρατηρητής) να βρίσκονται σε πρηνή θέση (ξαπλωμένοι) στο πρόσθιο μέρος της ατράκτου σε διάταξη side-by-side. Ο σχεδιαστής προέβλεπε ότι ο χώρος του πιλοτηρίου θα ήταν θωρακισμένος για προστασία από πυρά πολυβόλων προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωση των χειριστών μια και η εγκατάλειψη του πιλοτηρίου σε περίπτωση ανάγκης ήταν δύσκολη ως αδύνατη λόγω του σχεδιασμού.
Ο οπλισμός του Ρ-60 ήταν σε εξάρτηση με το ρόλο του:
- Σαν αναχαιτιστικό μεγάλων υψών (Höhenjäger) με τέσσερα Rheinmetall-Borsig MK 108 (ΜΚ: Maschinenkanonen) ανά δύο εκατέρωθεν της ατράκτου.
- Σαν βαρύ μαχητικό (Zerstörer) με δύο MK 103, ενώ πρόβλεψη υπήρχε και για την τοποθέτηση κάθετα προς την άτρακτο για βολές άνωθεν κατά τη μέθοδο “Schräge Musik” για να πλήττουν τα συμμαχικά βομβαρδιστικά καθώς περνούσαν από κάτω τους (η μέθοδος αυτή είχε ήδη καταστεί παρωχημένη από τα μέσα του 1944 με την μαζική συμμετοχή αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-17 και Β-24 που διέθεταν κοιλιακούς πύργους πολυβόλων καλύπτοντας το κενό που είχαν τα βρετανικά βομβαρδιστικά).
- Σαν στρατηγικό αεροσκάφος αναγνώρισης (Aufklärer) με δύο κάμερες RB 50/18
Οι σχεδιαστές τοποθέτησαν ακόμα υποδοχές για μία βόμβα των 1.100 λιβρών κάτω από την άτρακτο για την περίπτωση που η Luftwaffe ήθελε να χρησιμοποιήσει το αεροσκάφος σε ρόλο κρούσης. 
Το σχέδιο του Dr. Göthert σκόπευε σαφώς να “τορπιλίσει” το ξένο προς την Gotha σχέδιο των Horten Ηο.229 παρουσιάζοντας ένα σαφώς ανώτερο σχεδιαστικά και με μεγαλύτερες προοπτικές σχέδιο ενός αεροσκάφους εναέριας κυριαρχίας που θα αναλάμβανε ρόλους αναχαιτιστικού, κυνηγού βομβαρδιστικών, αναγνώρισης και ελαφρού βομβαρδισμού. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη! Παρά τα μεγαλεπίβολα σχέδια, ο Κόκκινος Στρατός εξαπέλυσε τον Ιανουάριο την μεγάλη του εφόρμηση Βιστούλα-Όντερ διασχίζοντας την Πολωνία και την Ουγγαρία και μπαίνοντας σε γερμανικό έδαφος. Στη Δύση, οι δυνάμεις των Συμμάχων έφταναν σταδιακά στο Ρήνο ενώ στη Γιάλτα οι “τρεις μεγάλοι” χώριζαν ήδη τη Γερμανία σε ζώνες κατοχής θεωρώντας την ήττα τετελεσμένη.
Την 1η Μαρτίου, η ομάδα της Gotha παρουσίασε το σχέδιο του Go P.60 συναντώντας την μάλλον ψυχρή αντίδραση των υπευθύνων. Με το -λογικό- επιχείρημα ότι προτεραιότητα ήταν να σταματήσουν τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, το RLM παρήγγειλε στην Gotha την κατασκευή 20 Horten Ho 229 αδιαφορώντας για το σχέδιο. Η ομάδα της Gotha όμως δεν το έβαλε κάτω. Σε ελάχιστο χρόνο παρουσίασε μια έκδοση του Gotha P.60B με σημαντικές απλουστεύσεις στην σχεδίαση και κατασκευή για ταχεία παραγωγή με ελάχιστους πόρους -που πλέον ήταν είδος σε ανεπάρκεια. Απαντώντας στην ανάγκη για νυχτερινά αναχαιτιστικά, η ομάδα επανασχεδίασε το Ρ.60C ως νυχτερινό καταδιωκτικό με ραντάρ FuG-240 ‘Berlin’, όμοιο με του Junkers Ju-88G και συμβατικό τρόπο καθίσματος των χειριστών σε διάταξη tantem. Απαντώντας στην απαίτηση του RLM για τριμελή πληρωματα στα αναχαιτιστικά νύχτας διεύρυνε το πιλοτήριο για τρία άτομα. 
Προετοίμασε μάλιστα και σχέδια για άλλες δύο εκδόσεις, μία με συμβατική σχεδίαση -Α και με πυραυλοκινητήρα Walter HWK 508B και μία με ολική επανασχεδίαση των κινητήρων που τοποθετήθηκαν και οι δύο σε ειδικό χώρο κάτω από την πτέρυγα για να κάνει δυνατή τη χρήση εκτινασσόμενου καθίσματος από τους χειριστές. 
Το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη έφερε και το τέλος των ψευδαισθήσεων. Το σχέδιο του Dr. Rudolf Göthert δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ ενώ σε αντίθεση με το Horten Ho 229, το δικό του σχέδιο δεν έφτασε καν στο στάδιο του πρωτοτύπου. Ένα πρόπλασμα του P.60A κατασκευάστηκε και εκτίθεται στο Μουσείο Αεροπορίας (Luftfahrttechnisches Museum) στο Rechlin, μόλις 100 χλμ. από το Βερολίνο, που οι φίλοι της αεροπορίας αξίζει να επισκεφθούν.
