Το ισπανικό πολεμικό ναυτικό φτάνει και κανονιοβολεί τις επάκτιες οχυρώσεις των Περουβιανών, τις οποίες εκκαθαρίζει, αλλά αποσύρεται πριν γευτεί τους καρπούς της νίκης του. Η στιγμή θεωρείται κομβική για την ανεξαρτησία του Περού.
Το Περού διακήρυξε την ανεξαρτησία του σχεδόν ταυτόχρονα με την Ελλάδα, στις 28 Ιουλίου 1821. Ωστόσο, το 1865 η Ισπανία, που έχασε τις νοτιοαμερικανικές αποικίες της μετά από μια σειρά από επαναστάσεις και διακηρύξεις αυτοδιάθεσης, αποφάσισε να τις διεκδικήσει ξανά, όπου αυτό ήταν δυνατόν. Η απώλεια πλούτου και προϊόντων που έρρεαν από τις υπερπόντιες κτήσεις της ήταν πολύ μεγάλη για να αγνοηθεί.
Έτσι το 1866, ισπανικός στόλος υπό τον ναύαρχο Κάστο Μέντεθ Νούνιεθ (αποτελούμενος από 7 θωρακοβάριδες και 7 ελαφρύτερα πλοία με 250 κανόνια) κατέλαβαν τα νησιά Τσίντσα, ακατοίκητες νησίδες που ήταν πλούσιες σε γκουάνο (περιττώματα γλάρων που έκαναν εξαιρετική κοπριά και ήταν σημαντικό εξαγωγικό προϊόν του Περού εκείνη την περίοδο).
Οι προσεκτικοί χειρισμοί του προέδρου Πεζέτ δεν εισακούστηκαν ούτε από τον ναύαρχο Νούνιεθ, που πίστευε –όχι άδικα- πως ο περουβιανός στόλος δεν ήταν άξιος να του αντιπαρατεθεί, αλλά και από τον Περουβιανό στρατό που σε μια πραξικοπηματική πράξη παραμέρισε τον Πέζετ και τοποθέτησε στη θέση του τον στρατηγό Μαριάνο Πράντο.
Ο Πράντο κινητοποίησε το ελαφρύ περουβιανό ναυτικό αλλά οργάνωσε και την παράκτια άμυνα του Περού, όταν στις 2 Μαΐου τα ισπανικά πλοία έφτασαν έξω από το λιμάνι του Καλλάο. Ήταν η εποχή που η τεχνολογία άλλαζε τη ναυτική τέχνη. Οι περουβιανές ακτές προστατεύονταν από πέντε βαρέα πυροβόλα τύπου Blakely ραβδωτής κάννης και τέσσερα επιπλέον οπισθογεμή Armstrong σε περιστρεφόμενους πύργους και ήταν ό,τι πιο σύγχρονο παρέτασσαν τα ναυτικά οχυρά της εποχής.
Συνολικά, οι Περουβιανοί παρέτασσαν 52 παράκτια πυροβόλα και 13 επιπλέον επί των λιγοστών πλοίων τους, που περιλάμβαναν ένα μόνιτορ και ένα θωρακισμένο πλοίο κατά τα πρότυπα του αμερικανικού ομοσπονδιακού ναυτικού. Στον κανονιοβολισμό που ακολούθησε, τα ισπανικά πλοία, θωρακισμένα στην πλειοψηφία τους, απώθησαν εύκολα τα ελαφρά περουβιανά ιστιοφόρα και πλησίασαν τις ακτές. Εκεί δέχτηκαν καταιγισμό πυρών από επάκτιες θέσεις.
Πολλά πλοία έπαθαν ζημιές αλλά κατέστρεψαν τις περισσότερες παράκτιες θέσεις με τα νέας τεχνολογίας πυροβόλα τους. Τελικά, η σύγκρουση έληξε ισόπαλη αλλά ο ναύαρχος Νούνιεθ, τραυματισμένος θεώρησε πως οι δυνάμεις του ήταν πια αρκετά αδύναμες και ανίκανες να προχωρήσουν. Έτσι, αποσύρθηκε και οι Περουβιανοί κέρδισαν μια ανέλπιστη νίκη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η ανεξαρτησία της χώρας αναγνωρίστηκε και επίσημα.
