Πάνω από 2.700 πολίτες εκτελούνται από τους Γερμανούς στη Σερβία, ως αντίποινα στο θάνατο 10 και στον τραυματισμό 26 Γερμανών στρατιωτών, σε ενέδρα Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων και τσέτνικ στο Κράλγιεβο.
Η πόλη του Κραγκούγιεβατς είχε το 1941 πληθυσμό 40.000 κατοίκων που ζούσαν κυρίως από τη λειτουργία του εργοστασίου της Ζάσταβα, της μεγαλύτερης πολεμικής βιομηχανίας της Γιουγκοσλαβίας εκείνη την εποχή.
Υπακούοντας στην εντολή του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου για σκληρά αντίποινα κατά του πληθυσμού σε περίπτωση αντίστασης (εκτελέσεις 100 ανδρών για κάθε νεκρό και 50 για κάθε τραυματία Γερμανό), η τοπική γερμανική φρουρά προχώρησε αρχικά στην εκτέλεση των αρρένων κατοίκων των χωριών γύρω από τη ζωτική για τη Wehrmacht βιομηχανία, κάτι που απέδωσε “μόλις” 422 εκτελεσθέντες. Στη συνέχεια συνέλαβαν τους κατοίκους με Εβραϊκή καταγωγή, τους κομμουνιστές και τους κρατουμένους στις φυλακές και κατόπιν τους περισσότερους άρρενες χωρίς διαλογή, ακόμη και μαθητές Γυμνασίου. Οι συλλήψεις ξεπέρασαν τους 7.000 και οι νεκροί – σε ένα τετραήμερο εκτελέσεων από τις 18 έως τις 21 Οκτωβρίου 1941- έφτασαν τους 2.778 (ή 2.794 ανάλογα την πηγή), με τους περισσότερους να σφαγιάζονται στις 20 του μήνα.
Το νέο σόκαρε τη γιουγκοσλαβική κοινωνία αλλά είχε το αντίθετο αποτέλεσμα για τους Γερμανούς. Πολλοί νέοι με διάθεση εκδίκησης πύκνωσαν τις τάξεις της αντίστασης, ενώ στο εξής οι Γερμανοί που πιάνονταν αιχμάλωτοι από τους αντάρτες βασανίζονταν και εκτελούνταν.
Η σφαγή του Κραγκούγιεβατς θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των Γερμανών στην κατεχόμενη Ευρώπη, μαζί με τις καταστροφές των Καλαβρύτων (1943), του τσεχοσλοβακικού χωριού Λίντιτσε (1942) και του γαλλικού Oradour-sur-Glane (1944).