ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 9 Ιουλίου 1943: «Operation Husky», οι Σύμμαχοι βάζουν πόδι στην Ευρώπη

Τη νύχτα της 9ης Ιουλίου 1943 μια μεγάλη αποβατική επιχείρηση των Συμμάχων ξεκινά από τις αφρικανικές ακτές προς τη Σικελία. Θα διαρκέσει 6 εβδομάδες και θα λήξει με κατάληψη του νησιού και απώθηση των δυνάμεων του Άξονα.

Με την ήττα του Άξονα στη Βόρειο Αφρική και την παράδοση του γερμανοιταλικού “Συγκροτήματος Στρατιάς Αφρικής”, η επόμενη κίνηση ανήκε στους Συμμάχους. Οι Bρετανοί  θεωρούσαν φυσικό ακόλουθο να επιτεθεί η Αγγλοαμερικανική στρατιά στην νότια Ευρωπαϊκή ακτή, μια πολιτική μάλλον απόφαση που θα ανακούφιζε τη δοκιμαζόμενη γραμμή εφοδίων της Μεσογείου και θα άνοιγε μέτωπο στο “μαλακό υπογάστριο” του εχθρού. Θα ακολουθούσαν κατόπιν άλλες αποβάσεις στη νότιο Γαλλία του Βισύ και στη Γιουγκοσλαβία, αποδυναμώνοντας σταδιακά τον Άξονα και επιτυγχάνοντας δευτερεύουσες νίκες σε λιγότερο προστατευμένες θέσεις του.

Εναντίον του σχεδίου τάχθηκαν οι Αμερικανοί θεωρώντας τις επιθέσεις αυτές άνευ ουσιαστικού αντικτύπου και τα σχέδια των Βρετανών για κατάρρευση του Άξονα μέσω αφαίμαξης των δυνάμεών του προϊόντα μιας άτολμης και ξεπερασμένης στρατηγικής νοοτροπίας. Η αλήθεια είναι πως είχαν εν μέρει δίκιο, αφού η φράση “μαλακό υπογάστριο” ανήκε στο παρελθόν των αποικιακών Δυνάμεων, αντί για επίθεση κατά μέτωπο.

Σχέδια για δευτερεύουσες επιθέσεις σε περιφερειακά σημεία της Ευρώπης είχαν εκπονηθεί ήδη στο γαλλοβρετανικό στρατηγείο του στρατηγού Μωρίς Γκαμελάν το 1939 και οι Αμερικανοί, που επιθυμούσαν δραστικές ενέργειες και ταχεία λήξη του πολέμου, τις απέρριπταν, αφού μάλιστα δεν περιείχαν βατές οδούς εισβολής κατά της ίδιας της Γερμανίας.

Η πολιτική πίεση, ωστόσο, ήταν τόση που οι Αμερικανοί τελικά συμφώνησαν στην πραγματοποίηση της εισβολής. Τέσσερις Αμερικανικές Μεραρχίες (1η, 3η, 45η Πεζικού και 2 Τεθωρακισμένη) και τέσσερις Βρετανικές (5η και 50ή, 1η Καναδική και 51η Highland) συν την 231η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία συμμετείχαν στην επιχείρηση, συνολικά 160.000 άνδρες, 600 άρματα μάχης και 1.800 πυροβόλα καθώς και δύο Μεραρχίες αλεξιπτωτιστών (1η Βρετανική και 82η Αμερικανική).

Απέναντί τους ήταν η 6η Ιταλική Στρατιά με ευθύνη άμυνας όλη τη Σικελία πλην των λιμένων, που οχυρώθηκαν κατάλληλα και ήταν ευθύνη του ιταλικού ναυτικού. Συνολικά 200.000 Ιταλοί και επιπλέον 60.000 Γερμανοί, οι μισοί από τους οποίους ανήκαν στη Luftwaffe. Στο νησί βρίσκονταν επίσης οι Μεραρχίες Panzer “Hermann Göring” και η 15η Panzergrenadier σημαντικά απομειωμένες όμως, σε μέσα και προσωπικό.

Η επίθεση ξεκίνησε με μια αεροπορική εκστρατεία από τον Μάιο κατά αεροδρομίων, λιμένων, εγκαταστάσεων και βιομηχανικών στόχων στη Σικελία, στη Νότια Ιταλία αλλά και στην Ελλάδα, από αεροσκάφη που απογειώνονταν από τη Μέση Ανατολή. Τη νύχτα της 9ης προς 10η Ιουλίου, οι αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν με αλεξίπτωτα ή ανεμόπτερα πίσω από τις εχθρικές θέσεις με σκοπό να σπείρουν το χάος λίγο πριν τη μεγάλη απόβαση.

Έλλειψη πείρας και ισχυροί άνεμοι οδήγησαν τις ρίψεις σε μεγάλη διαπορά μειώνοντας την αποτελεσματικότητά τους και προκαλώντας πολλές απώλειες. Το πρωί, όμως, της 10ης Ιουλίου οι αποβατικές δυνάμεις έφτασαν στις νότιες και νοτιοανατολικές ακτές του νησιού με επιτυχία, αφού οι Ιταλοί δεν είχαν φροντίσει για την οχύρωση πιθανών χώρων απόβασης.

Η επιχείρηση ήταν η απαρχή της Ιταλικής εκστρατείας και είχε καταλυτικές συνέπειες για την θέση της Ιταλίας στον πόλεμο. Η απόβαση συμμαχικών στρατευμάτων στο μητροπολιτικό έδαφος προκάλεσε αναταραχή στο εσωτερικό μέτωπο που οδήγησε στην αναθεώρηση της στάσης του πληθυσμού και της ηγεσίας για τον πόλεμο που άρχισε να θεωρείται ως “αγγλο-γερμανικός”, οπότε η Ιταλία δεν είχε λόγο ανάμιξης.

Ο Μουσσολίνι θα παυθεί ως αποτέλεσμα της απώλειας της Σικελίας, οι Σύμμαχοι θα πατήσουν πόδι στην Ευρώπη, η Μάλτα θα πάψει να είναι υπό πολιορκία, η κρίσιμη θαλάσσια λεωφόρος της Μεσογείου θα ξανανοίξει διάπλατα για τη ροή ανδρών και εφοδίων και ο Χίτλερ θα φρενάρει τη μάχη του Κούρσκ, κυρίως για να κατευθύνει δυνάμεις στο νέο «ιταλικό» μέτωπο, αποδυναμώνοντας το Ανατολικό.

Most Popular