Polikarpov NB-T: το ελπιδοφόρο δικινητήριο νυχτερινό βομβαρδιστικό με το αδόκητο τέλος

Το NB-T ήταν δημιούργημα του γνωστού σοβιετικού σχεδιαστή Nikolai Nikolaevich Polikarpov, που προέκυψε από την αναθεώρηση των απόψεων για τη χρήση βομβαρδιστικών: λόγω της γερμανικής αεροπορικής υπεροχής κατά τα δύο πρώτα έτη του πολέμου στο Ανατολικό Μέτωπο και της ελλείψεως ταχέων, βαριά οπλισμένων, σοβιετικών συνοδευτικών, αποφασίστηκε ο βομβαρδισμός του εχθρού να επιτελείται υπό το πέπλο της νυκτός, αφού και τα πεπαλαιωμένα διπλάνα Polikarpov P-5 και P-Z αποδείχτηκαν αποτελεσματικά σε τέτοιας φύσεως αποστολές.

Έτσι ζητήθηκε η κατασκευή ενός ευμεγέθους νυκτερινού βομβαρδιστικού με καταπακτή βομβών αρκετά μεγάλη, ώστε να χωράει βάρος τεσσάρων τόνων. Ταυτοχρόνως, το κόστος του έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν μικρότερο, αφού προορίζετο για χρήση μόνο κατά την περίοδο του πολέμου. Ο συνδυασμός τέτοιων απαιτήσεων (φτηνό αεροσκάφος αλλά υψηλών προδιαγραφών) δεν ήταν διόλου εύκολη υπόθεση. Όμως ο Polikarpov δέχτηκε να αναλάβει το project.

Έναρξη των εργασιών του νυκτερινού βομβαρδιστικού

Οι εργασίες ξεκίνησαν το Φθινόπωρο του 1941 στο Νovosibirsk, με τον προκαταρκτικό σχεδιασμό να ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 1942. Θα ήταν ένα δικινητήριο αεροσκάφος με τις πτέρυγες στο επάνω τμήμα τμήμα της ατράκτου, η οποία είχε δυνατότητα μεταφοράς βομβών βάρους έως πέντε τόνων, ενώ οι κινητήρες θα ήταν Shvetsov ASh-82 ή Shvetsov M-71 ή Mikulin AM-39. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην βέλτιστη ορατότητα του πιλότου και του πλοηγού. Για το ενδεχόμενο της χρήσης του και κατά τη διάρκεια της ημέρας, απαιτήθηκε μεγάλη αυτονομία πτήσεως και αύξηση του οπλισμού του.

Στο σχεδιασμό του NB-T έπρεπε να ληφθεί υπόψιν και η σοβαρή έλλειψη πρώτων υλών, διότι τα περισσότερα από τα εργοστάσια παραγωγής αλουμινίου είχαν καταστραφεί. Διαπιστώθηκε πως η εμβέλεια και η ταχύτητα πτήσεως μπορούσαν να βελτιωθούν με τη χρήση των τετράφυλλων ελίκων SMV-14. (Στην πραγματικότητα όμως, οι συγκεκριμένες παρήχθησαν προς το τέλος του πολέμου, γιαυτό κατασκευάστηκε και δοκιμάστηκε με τρίφυλλες έλικες.) Απαιτήθηκαν επίσης νέα αμορτισέρ για το συμβατικό σύστημα προσγειώσεως, λόγω του αυξημένου βάρους του. Κατά τον ίδιον όμως τον Polikarpov, αυτό ήταν περιττό, αφού, κατά την κάθοδο και τροχοδρόμηση, το αεροσκάφος θα ήταν άδειο από βόμβες και καύσιμα. Προέκυψαν επίσης ζητήματα και με τις βάσεις στηρίξεως των βομβών, το φωτογραφικό εξοπλισμό, καθώς και με τα συστήματα επικοινωνίας και πλοηγήσεως.

Την Άνοιξη του 1942, έλαβαν χώρα διαβουλεύσεις μεταξύ τεχνικών, πιλότων, πλοηγών, μηχανικών και πυροβολητών για τις κατάλληλες επιλογές αφορούσες τον εξοπλισμό και την απλοποίηση της συντηρήσεώς του. Αυτές κατέληξαν στην ενίσχυση της δομής του, σε περίπτωση αναγκαστικής προσγειώσεως, την παρουσία συγκυβερνήτου στο πλήρωμα (όπου αυξήθηκε έτσι στα πέντε μέλη), τη θέρμανση του πιλοτηρίου και των υπολοίπων εσωτερικών χώρων, όπως και την εγκατάσταση αυτόματου πιλότου.

Γενικώς πάντως, έως το καλοκαίρι του 1942 δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το NB-T, αφού η βιομηχανία έριχνε το βάρος στην αύξηση της παραγωγής των υπαρχόντων αεροπλάνων για τις ανάγκες του Μετώπου, ενώ ταυτοχρόνως ετοιμάζονταν και άλλα καινούρια.

Ως ημέρα ενάρξεως της καθολικής αναπτύξεως των εργασιών επάνω στο νέο νυκτερινό βομβαρδιστικό θα πρέπει να θεωρηθεί η 16η Αυγούστου του 1942, όπου παρουσιάστηκε η σχετική μακέτα, η οποία είχε προσαρμοστεί στους κινητήρες M-82A, θεωρώντας πως η μέγιστη ταχύτητα σε επίπεδο θαλάσσης θα ήταν 472 χλμ/ώρα, ενώ σε ύψος 6.250 μέτρων θα έφτανε τα 525 χλμ. Το πρακτικό ανώτατο ύψος καθορίστηκε στα 8.000 μέτρα, ενώ η εμβέλεια υπολογίστηκε στα 4.000 χλμ., με φορτίο βομβών δύο τόνων, ολόκληρο εντός της ατράκτου.

Δομικά χαρακτηριστικά

Η δομή του αεροσκάφους ήταν ξύλινη, όπως και η επένδυση πάχους 4-5 χλστ. Η εμπρόσθια δοκός των πτερύγων ήταν κατασκευασμένη από μείγμα χάλυβος και ντουραλουμινίου. Ντουραλουμίνιο χρησιμοποιήθηκε επίσης για τα ατρακτίδια των κινητήρων και τη δομή της ουράς, που είχε δίεδρο 7° και διέθετε διπλό κάθετο σταθερό. Το μήκος του ήταν 15,3 μέτρα, η επιφάνεια των πτερύγων 58,1 τετραγωνικά, ενώ η έκτασή τους έφτανε τα 21,5 μέτρα.

Ο οπλισμός αποτελείτο από ρυγχαίο πολυβόλο Berezin UB των 12,7 χλστ. Υπήρχαν ακόμη ραχιαίος πυργίσκος και κοιλιακός χώρος, αμφότεροι εξοπλισμένοι με ιδίου τύπου μονό πολυβόλο και ιδίου διαμετρήματος. Θωράκιση είχε προβλεφθεί για όλες τις θέσεις των μελών του πληρώματος, συμπεριλαμβανομένου και του ραχιαίου πυροβολητού.

Αργοπορίες κατασκευής και άδοξη κατάληξη

Τελικώς στις 8 Σεπτεμβρίου του 1942, η επιτροπή αξιολογήσεως ενέκρινε το έργο το οποίο ήταν έτοιμο κατά 60%. Τη δεδομένη όμως στιγμή, η κατάσταση στο Νovosibirsk δεν ήταν ιδανική, αφού μέρος της ομάδας είχε επιστρέψει στη Μόσχα, όπου ασχολείτο με την επισκευή στρατιωτικού εξοπλισμού. Επίσης, κάποιοι έμπειροι εργάτες και τεχνίτες μεταπήδησαν στο εργοστάσιο Νο.153, το οποίο παρήγαγε μαχητικά Yakovlev σε διαρκώς αυξανόμενες ποσότητες, ενώ πολλοί άλλοι, κυρίως νέοι, εκλήθησαν για να επανδρώσουν στρατιωτικά σώματα. Έτσι παρουσιάστηκε ουσιώδης έλλειψη χώρου παραγωγής, αλλά και προσωπικού.

Ο Polikarpov στράφηκε στην ηγεσία της αεροπορικής βιομηχανίας με το αίτημα της μεταφοράς των σταδίων της τελικής συναρμολόγησης και της λεπτομερούς ρυθμίσεως του αεροσκάφους του στη Μόσχα. Οι πρώτες πτητικές δοκιμές υπολογίζονταν να ξεκινήσουν την άνοιξη του 1943, αλλά υπήρξε νέα επιβράδυνση του ρυθμού κατασκευής του. Το Χειμώνα του 1943-44, το εργοστάσιο Νο.51 και το Γραφείο Σχεδιασμού Polikarpov εκκενώθηκαν εκ νέου, ενώ πραγματοπούνταν καινούριες αεροδυναμικές δοκιμές και αξιολογήσεις αντοχής του NB-T.

Το 1944 επήλθε αλλαγή πλάνων, με το αεροσκάφος να προτείνεται για ημερήσιες αποστολές διφορετικής υφής. Μια παραλλαγή του ως μεταφορέως, με κινητήρες ASh-82FN, προτάθηκε, πράγμα που σήμανε επανασχεδίαση της ατράκτου για ειδική καταπακτή φορτώσεως βαρέως στρατιωτικού υλικού.

Τελικώς, η παρθενική πτήση του NB-T έλαβε χώρα στις 23 Μαΐου του 1944 στο Κεντρικό Αεροδρόμιο της Μόσχας, ενώ τα εργοστασιακά τεστς ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο. Η επιδόσεις του κρίθηκαν ικανοποιητικότατες και απεδείχθησαν ελπιδοφόρες, πετυχαίνοντας ταχύτητα 510 χλμ/ώρα σε ύψος 5.000 μέτρων. Δυστυχώς περαιτέρω δοκιμές δεν έγιναν λόγω του θανάτου του Polikarpov στις 30 Ιουλίου 1944. Εξ όσων μας είναι γνωστά, λίγο καιρό αργότερα το ΝΒ-T καταπλακώθηκε από μπουλντόζα.

Most Popular