Το 1978, η ΛαΪκή Δημοκρατία του Βιετνάμ αποφάσισε να στρέψει την προσοχή της κατά του καθεστώτος του Πολ Ποτ στη γειτονική Καμπότζη. Η Καμπότζη κυβερνάτο από το 1975 από ένα καθεστώς κομμουνιστικής δικτατορίας των Ερυθρών Χμερ που είχε ήδη προξενήσει μεγάλες καταστροφές και θανάτους μεταξύ του πληθυσμού της χώρας τους αλλά δεν έμεινε εκεί.
Από το 1977 και ιδίως το 1978, οι Ερυθροί Χμερ εξαπέλυσαν επιδρομές πέραν των συνόρων του Βιετνάμ καταστρέφοντας ολόκληρα χωριά και εξοντώνοντας 3.000 περίπου Βιετναμέζους. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1978, ο στρατός του Βιετνάμ εισέβαλε στην Καμπότζη πλήττοντας ισχυρές συγκεντρώσεις των Χμερ και βάσεις-προπύργια των δυνάμεών τους.
Παραστάτης των επιχειρήσεων, η ασθενής βιετναμική αεροπορία, που διέθετε μικρό αριθμό μαχητικών MiG-21 καθώς και ελαφράς κρούσης MiG-17 και J-6 (κινεζικής κατασκευής MiG-19), όπως και λάφυρα από τους Αμερικανούς στη μορφή ελικοπτέρων UH-1 Huey και ελαφρών αεροσκαφών F-5 Tiger και A-37 Dragonfly. Οι αρχικές επιχειρήσεις ήταν σε μικρή απόσταση από τα σύνορα και είχαν σκοπό να καταστρέψουν ισχυρές συγκεντρώσεις και βάσεις εξόρμησης των Ερυθρών Χμερ, ιδίως στο “Ράμφος του Παπαγάλου” (Parot’s Beak) και στην επαρχία Memot, που ήταν μόλις 50 χιλιόμετρα από την παλιά Σαϊγκόν. Το πρόβλημα για τους Βιετναμέζους προέκυψε όταν χρειάστηκε να πλήξουν θέσεις των Χμερ βαθιά στην ενδοχώρα σε αποστάσεις 100 και πλέον χιλιομέτρων.
Η λύση ήρθε από το 1979, όταν η αεροπορία του Βιετνάμ άρχισε να παραλαμβάνει τα πρώτα μεταγωγικά αεροσκάφη Antonov An-26. Όπως και κάθε άλλο πολιτικό ή μεταγωγικό αεροσκάφος, το An-26 είχε σχεδιαστεί με δυνατότητα δράσης σε πολεμικές επιχειρήσεις μεταφέροντας φορτίο βομβών. Συγκεκριμένα, το An-26 είχε υποδοχές εξωτερικά της ατράκτου για να αναρτήσει συνολικά τέσσερις βόμβες FAB-500M54 των 500 κιλών ανά δύο σε κάθε πλευρά. Για τη σκόπευση, οι Σοβιετικοί σχεδιαστές χρησιμοποιούσαν το σκοπευτικό NKPB-7 του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που τοποθετείτο εσωτερικά του κυρτού παραθύρου (blister) και βοηθούσε κανονικα στη ρίψη εφοδίων από τον αέρα.
Οι Βιετναμέζοι ανέθεσαν τη μετατροπή αριθμού αεροσκαφών -από τα 50 περίπου που παρέλαβε η αεροπορία τους- στο Α-41 στρατιωτικό εργοστάσιο για να μετασκευαστούν κατάλληλα. Οι τεχνικοί ξεπέρασαν τον εαυτό τους, αφού τροποποίησαν τους φορείς BDZ-34 ώστε να μεταφέρουν τρείς βόμβες Mk-82 των 230 κιλών, που είχαν ξεμείνει κατά εκατοντάδες από την αμερικανική παρουσία στο Βιετνάμ. Έτσι, το An-26 μπορούσε να μεταφέρει συνολικά 12 βόμβες Mk-82 εξωτερικά μεταφέροντας μια σεβαστή ποσότητα ισχύος. Οι Βιετναμέζοι δεν έμειναν, όμως, εκεί. Ο εσωτερικός χώρος αξιοποιήθηκε για τη μεταφορά επιπλέον 27 βομβών σε εγκάρσια διάταξη που θα ρίπτονταν με το άνοιγμα της οπίσθιας ράμπας του αεροσκάφους γλιστρώντας σε ράγες. Εναλλακτικά, το αεροσκάφος μπορούσε να δεχθεί και βόμβες διασποράς CBU-49. Με τον τρόπο αυτό, το Antonov μετατρεπόταν σε ένα κανονικό στρατηγικό βομβαρδιστικό με ένα φόρτο 39 συνολικά βομβών.
Το βάρος και η αεροδυναμική οπισθέλκουσα δεν επηρέαζαν ιδιαίτερα τις επιδόσεις του αεροσκάφους, όπως αποδείχθηκε και από τις δοκιμές. Ο ρυθμός ανόδου και η μέγιστη ταχύτητα του αεροσκάφους μειώνονταν κάπως αλλά γενικά, το επιπλέον φορτίο δεν δημιουργούσε προβλήματα σταθερότητας ή χειρισμού του Antonov. Από το 1984 ως το 1987, το 918ο Σύνταγμα Αεροπορίας πραγματοποίησε αρκετές εξόδους βομβαρδισμού με τα An-26 εναντίον βάσεων των Ερυθρών Χμερ.
Σε μια από αυτές, στις 9 Μαρτίου 1984, σχηματισμός οκτώ An-26 απογειώθηκαν από την αεροπορική βάση Tan Son Nhat, στη Σαϊγκόν και βομβάρδισαν θέσεις του Ηνωμένου Μετώπου για την Απελευθέρωση των Καταπιεσμένων Φυλών (FULRO) στα κεντρικά υψίπεδα της Καμπότζης, στα νοτιοανατολικά της χώρας. Στις 27 Απριλίου του ίδιου έτους, τέσσερα An-26 από τη βάση Bien Hoa βομβάρδισαν θέσεις των Χμερ στη Nui Chi. Η ίδια βάση που βρίσκεται σε εξαιρετικά μεγάλο υψόμετρο 3.500 μέτρων βομβαρδίστηκε ξανά στις 22 Σεπτεμβρίου 1985 από τέσσερα An-26 με εκρηκτικές βόμβες Mk-81 των 50 κιλών και διασποράς CBU-49.
Αναφέρεται ότι ο υποστράτηγος Truong Van Thanh σχετικά με τα μετατρεμμένα μεταγωγικά Antonov είπε μετά τον πόλεμο: «ο βομβαρδισμός από τα μεταγωγικά έσπερνε τον τρόμο μεταξύ των στρατιωτών του Πολ Ποτ και κάθε φορά που έβλεπαν τα An-26 από μακρυά τρέπονταν σε φυγή. Τα αποκαλούσαν ‘τα Β-52 του στρατού του Βιετνάμ’».
